Waarom ik schilder

Als kunstenaar voelt het heel bevredigend wanneer je werk een thuis vindt waar het gewaardeerd wordt. We doen dit allemaal omdat we intens voelen over de vormen en kleuren die we creëren, en te weten dat iemand anders onze passie deelt en waardeert hoe we die uitdrukken, laat ons verbonden voelen met de wereld. 

Niet iedereen doet dit omdat we anderen iets willen vertellen; kunstenaars drukken vaak persoonlijke emoties uit en proberen die in hun werk te vangen, een beetje zoals een persoonlijk dagboek. In mijn werk bijvoorbeeld probeer ik altijd die schreeuw vorm te geven die je vanbinnen voelt groeien wanneer je overweldigd wordt door liefde en geluk. Voor mij is het vaak speels. Soms is het gewoon een grappige gedachte die tot een nieuw onderwerp leidt. Ik vermijd meestal schilderen wanneer ik me verdrietig of depressief voel. Of ik gebruik het schilderen om mezelf op te vrolijken. Ik schilder geen verdriet en wanhoop, want daar is al genoeg van in de echte wereld.

Daarom heeft veel van mijn werk eenvoudige onderwerpen: abstracties maar met gewone en eenvoudige symbolen die iedereen herkent, zoals harten. En daarom gebruik ik levendige en gedurfde kleuren, die het schreeuwende deel zijn. 

In mijn geval wil ik dit echter communiceren. Ik wil dit prachtige gevoel delen en hoop dat het anderen hetzelfde zal laten voelen. Mijn hoop is dat als genoeg mensen deze beelden kunnen delen, het zich zal verspreiden en we elkaar een beetje meer zullen gaan waarderen.