Elke verandering die het waard is om te bouwen begint met een intentie

Eén week SDD: van een eerste versie tot een tool die zijn eigen werk controleert.

Overdag ben ik softwareontwikkelaar en senior architect. 's Avonds en in het weekend schilder ik als Sam Grudge: harten, in olieverf op doek, laag na laag opgebouwd tot de kleur gloeit (hearts-colors.com). De twee levens lijken ver uit elkaar te liggen. Steeds vaker komen ze samen in één vraag: wat wil ik met mijn eigen handen doen, en wat kan ik aan een machine overlaten?

SDD komt uit mijn dagelijkse werk. Het is een spec-gedreven ontwikkelmethode voor AI-codeeragenten (Claude Code en Codex), en het is open source op GitHub. Het idee is simpel. Voordat de agent code schrijft, schrijft hij een korte spec: vereisten, en concrete voorbeelden van hoe die zich moeten gedragen, ook als het misgaat. Ik keur die goed. Daarna bouwt de agent test-eerst, verifieert het tegen de spec, en houdt een levend verslag bij van hoe het systeem zich gedraagt.

Wat er in een week veranderde

De eerste versie verscheen op 7 oktober. Die handelde kleine wijzigingen volledig af, met één goedkeuring, test-eerst taken en een levende spec. Zeven dagen en veertien versies later:

• Groter werk volgt zijn eigen pad. Een grotere wijziging krijgt drie goedkeuringen in plaats van één: de spec, het plan en de resultaten.
• Een goedgekeurde spec wordt vergrendeld. Het achteraf wijzigen ervan vereist een gelogde, goedgekeurde aanpassing. Bugs krijgen hun eigen traject, en een regressietest wordt aan de levende spec toegevoegd zodat de bug niet stilletjes terug kan komen.
• Een criticus beoordeelt de spec voordat er iets gebouwd wordt. Hij toetst elke vereiste en stelt mij alleen de vragen die ik moet beslissen, maximaal vijf.
• SDD ontwikkelt nu SDD. Sinds versie 0.5 draait het project volgens zijn eigen methode, met "productie"-strengheid: het op één na hoogste van de vier niveaus.
• De testsuite ging van 82 naar 208 tests.

De tool vond gaten in zichzelf

De eerste wijziging die SDD op zichzelf toepaste, was een bug die het in zijn eigen goedkeuringen had ontdekt. De laatste "resultaten"-goedkeuring las het oordeel van de beoordelaar niet, waardoor werk dat als gebrekkig was gemarkeerd, toch kon worden goedgekeurd. De grondwet van het project, de niet-onderhandelbare regels, kon na goedkeuring worden gewijzigd zonder dat iemand het merkte, inclusief het verlagen van het strengheidsniveau.

Beide zijn opgelost. Een goedkeuring dekt nu precies wat is goedgekeurd. De resultatenpoort accepteert alleen een geslaagd oordeel, en de grondwet draagt een vingerafdruk: elke latere wijziging wordt gemeld en blokkeert voortgang totdat ik opnieuw goedkeur.

Wat me het meest beviel, was hoe het daar kwam. Verificatie liep drie keer, telkens in een nieuwe sessie zonder herinnering aan het werk. De eerste twee rondes kwamen terug met hiaten: regels die de spec stelde maar geen test bewees. Elke keer werd de spec aangepast, de ontbrekende tests geschreven, en de beoordelaar keek opnieuw. De derde ronde slaagde. Niets werd zomaar doorgewuifd.

Lagen

Een schilderij van mij bestaat uit lagen. De vroege verdwijnen onder de kleur, maar ze houden alles overeind. SDD werkt op dezelfde manier: intentie, dan spec, plan, tests en verificatie, elk zichtbaar en controleerbaar onder de code.

Op mijn website zeg ik dat elk verhaal dat het waard is om te vertellen, begint met een hart. In software begint elke verandering die het waard is om te bouwen met een intentie. Dat deel blijft bij mij. Net als de beslissingen en goedkeuringen, die mijn eigen woorden dragen.

De sleur delegeren

Niet elke laag heeft een meesterhand nodig. Een verificatieronde duurde ongeveer 14 minuten en bijna 180.000 tokens, en veel daarvan was mechanisch: tests opnieuw uitvoeren tegen oude code, opzettelijk regels overtreden om te bewijzen dat een test ze opvangt, bewijs verzamelen. Een script kan dat werk doen, zonder enig model.

Dat is de volgende stap. Een hoofdmodel zal orkestreren: het praat met mij, bewaakt de poorten en verdeelt het werk. Onafhankelijke beoordelaars zullen als afzonderlijke agents draaien op de sterkste modellen. Routinetaken gaan naar goedkopere, snellere modellen. Elk soort werk gaat naar het gereedschap dat erbij past, zoals een penseel bij de ene streek past en een paletmes bij een andere.

Dat is de belofte van AI die mij aanspreekt. Het neemt het vakmanschap niet weg. Het neemt de sleur eromheen weg, zodat ik het deel behoud waar ik van houd. Op kantoor is dat architectuur en inzicht. In het atelier is dat het volgende hart.

SDD is open source onder de MIT-licentie: github.com/fpapleux/sdd-skill. De release notes vermelden elke versie.