Je kunt niet over schilderen en geestelijke gezondheid spreken zonder aan Vincent van Gogh te denken. Ik had dit jaar het voorrecht #SaintRemydeProvence te bezoeken en de gebouwen te zien waar de schilder tijdens zijn ziekte verbleef. Het is een nederige maar herkenbare ervaring.
Als ik je één gedachte wil meegeven over iemands vermogen om te presteren tijdens herstel: onthoud dat hij hier De Sterrennacht (Starry Night) schilderde, waarschijnlijk zijn meest opmerkelijke werk, dat je kunt zien in het #MOMA, het #MuseumOfModernArt in New York.
Als je een leider bent en je kent iemand die het moeilijk heeft, wees bedachtzaam en help waar je kunt. Worstelen is geen slechte prestatie, maar eerder een bewijs van presteren onder buitensporige druk. Als je de moeite doet, kun je juist uitzonderlijk talent de ruimte geven om te bloeien. Dit is geen retoriek of metafoor. Er zit iets in ieder van ons dat erom smeekt naar buiten te mogen stralen. Soms ligt dat diep begraven onder littekens en een laag zelfbeeld.
De andere vraag die ik mezelf vaak stel is hoe een leider die lijdt effectief kan blijven leidinggeven, of zelfs kan terugkeren naar zijn verantwoordelijkheden na verlof. Het raakt mij direct, omdat ik een dagbaan heb waarbij ik leidinggeef binnen een zeer prestatiegerichte organisatie. Zien mensen mij anders? Zullen ze mij vertrouwen? Zullen ze mij volgen? Zal ik mezelf vertrouwen? Mijn oordeel? Mijn beslissingen?
En hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik mezelf ervan overtuigde dat open zijn over mijn toestand en mijn worstelingen mensen in ieder geval helpt mijn redenering beter te volgen dan wanneer ik gesloten zou zijn. Uit mijn ervaring leidde dat ertoe dat meer mensen open werden over hun eigen problemen en dat mijn eerlijkheid veel waardering kreeg. Op dat moment voelde ik mij veel minder alleen. Zoveel mensen om mij heen ervaren op de een of andere manier strijd en durven er nooit over te praten. Dat was verbijsterend. Ik dacht dat ik een lelijke eend zou zijn... het blijkt: zo zien eenden eruit!
Ook, diep vanbinnen, om eerlijk te zijn, dacht ik dat dit is wie ik ben en dat ik niet ga doen alsof voor de baan, hoe geweldig die ook is. Dat is net als kunst: het is wat het is. Als je te veel voor je verstand schildert, verlies je het hart.