Als kunstenaar voelt het bijzonder bevredigend wanneer je werk een thuis vindt waar het gewaardeerd wordt. We doen dit allemaal omdat we intens bewogen zijn door de vormen en kleuren die we creëren, en het besef dat iemand anders onze passie deelt en houdt van hoe we die uitdrukken, verbindt ons met de wereld.
Niet iedereen doet dit om iets aan anderen te zeggen; kunstenaars drukken vaak persoonlijke emoties uit en proberen die vast te leggen in hun werk, een beetje zoals een persoonlijk dagboek. In mijn werk ben ik altijd op zoek naar de vorm van die schreeuw die je vanbinnen voelt groeien wanneer je overweldigd wordt door liefde en geluk. Voor mij is dat vaak speels. Soms is het gewoon een grappige gedachte die leidt tot een nieuw onderwerp. Ik vermijd schilderen als ik me verdrietig of neerslachtig voel. Of ik gebruik het schilderen om mezelf op te beuren. Ik schilder geen verdriet of wanhoop, want daar is al meer dan genoeg van in de echte wereld.
Daarom heeft veel van mijn werk eenvoudige onderwerpen: abstracte werken, maar met herkenbare en toegankelijke iconen die iedereen kent, zoals harten. En daarom gebruik ik levendige en gedurfde kleuren — dat is de schreeuwende kant.
In mijn geval wil ik dit ook communiceren. Ik wil dit wonderlijke gevoel delen en hopen dat anderen het ook zo zullen ervaren. Mijn hoop is dat als genoeg mensen die beelden met zich meedragen, ze zich zullen verspreiden en we elkaar een beetje meer zullen gaan waarderen.